“An raubat l’aï (l’ase), tanca la pòrta” ! disiá lo nèci. Ansin lei “mantenaires” de la lenga d’òc vòlon gardar l’estable, qu’es vuege. Siam pas de mantenaires. Socialament, la lenga d’òc es quasi mòrta. I a gaire plus de jovents per la parlar “naturalament”. Mai lenga mòrta pas tant mòrta. Fau ben veire la situacion especiala d’aquela lenga. Podètz viure cent ans sensa jamai l’ausir. E pasmens es viva. Dins lei bocas mai pas que dins lei bocas. Dins lei clòscas. Dins lo remembre. Dins lo desir. En de que sèrve ? En rèn. Se faire plaser. Bessai refusar una uniformisacion, un conformisme. De tot biais es pas rèn de s’afogar per çò qu’es sieu, se de la mòrt fa regrelhar la vida.
Renat MERLE