La Seyne sur Mer

Accueil > Occitanisme : points de vue et reflets d’expérience > Ièr e deman

Ièr e deman

vendredi 10 avril 2020, par René MERLE

Paja “Mesclum” La Marseillaise - 1996
Ièr e deman (1) - 25 - 1 - 1996
Vèni de legir la plaqueta interessanta que l’Institut d’Estudis Occitans de Paris consacrada a la naissença de l’I.E.O, qu’a agut 50 ans. Cadun i trobarà de que chifrar sus lo futur que, desgatjats de l’androna petainista, s’imaginavan lei primadiers de 1945, lei dralhas qu’an presas, lo camin fach...

Ara se podèm demandar çò que marca l’unitat deis occitanistas en defòra d’un passat comun e de l’emplèc d’una grafia comuna. Es que i a encara un biais comun de viure lo present e de veire l’avenidor ? Es que, coma m’escriu l’amic Jaume Piétri, e ne’n siáu ben d’accòrdi, “Occitània es quauquaren qu’apartèn mai a un futur possible - demieg d’autrei - qu’au passat ?” ? Li tornarèm.
Renat Merle
Androna : “ruelle, cul de sac” - Demieg : dintre.

Ièr e deman (2) - 1 - 2 - 1996
Venèm de viure, e es pas finit, un moviment sociau istoric, que en Provença e Lengadòc es estat una èrsa giganta. Contra lo "liberalisme” que matrassa lei òmes au nom de la rentabilitat. E i vegueriam de pancartas en occitan : “Passaràn pas !”, “Plegarèm pas !”.
Dins lo meme temps, d’economistas e de saberuts occitanistas tenián collòqui a Marselha sus lo liame entre leis economias de nòstrei regions e de Catalonha. De representants dau patronat e dau poder catalans, que quichan a mòrt per aquela Euròpa liberala, e d’universitàris occitans en quista de reconaissença nacionalitària, per parlar de l’Europa "liberala" de deman e de, o citi, “la culture de l’entreprise”.
Es clar que dins la vision d’un futur nòstre, d’una Euròpa sociala, i a per lo mens un decalatge entre occitanistas.
Renat Merle
Èrsa giganta : “vague géante” - Matrassa : “meurtrit”

Ièr e deman (3) ? 8 - 2 - 96
Vèni de legir, en provençau granat, lo manifèst dei joines felibres federalistas (1892) de Maurras e Amouretti. Dins una revista provençalista o occitanista ? Non, dins lo butletin municipau de la comuna (F.N.) de Tolon. Pròva evidenta de l’illusion occitanista que l’engajament regionalista èra la proprietat positiva e de drech divin de l’occitanisme libertari. Pròva tanbèn qu’aquest occitanisme poù plus faire l’economia d’una reflexion sus sa natura, sa politica, son “unitat”, e que poù pas rabalhar quau que siá, au nom de la Causa sacrada de la lenga e de la cultura d’Òc.
Renat Merle.

Ier e deman (4) ? 15 - 2 - 1996
En cèrca d’un supòrt sociau a “la Causa”, pas mau d’occitanistas, après sa fasa de Mitterandisme, se viran à drecha. Cu en Lengadòc benesís Blanc, cu en Provença va sus una lista municipala de drecha. Sempre l’argument : anar onte es lo poder, onte son lei soùs. De revistas “culturalas” occitanas felicitan d’occitanistas elegits a gaucha o a drecha. Gès de problèma, qu’aquò fa avançar “la Causa”. Si comprèn que aquestei revistas siegan indiferéntas au moviment de decembre. Aquò fa pas marchar sei afars. Lei mai “politics” se’n sorton en criticant Paris ! Mais pas una politica, un regime ! Fa que tòrni a ma question : de que marca encuei l’unitat deis occitanistas ?
Renat Merle.

| | Plan du site | Suivre la vie du site RSS 2.0 | SPIP