Lingüista, legeire infatigable, e, au sens nòble (onte lo mèstre inicía per que la lectura de cadun avengue), Mèstre de Lectura, Georges Mounin recampa dins Sept poètes et le langage, Tel, Gallimard, 1992 una tièra d’estudis estimulantas, duberta per quauquei paginas densas e que pertocan per son implicacion personala.
De qu’es l’objècte de la poësia ? E coma lo jónher ? Dire lo Secret de la dòna poëtica pòt nòire qu’a la poësia mediòcra. La teorizacion de Mounin plana pas dins l’abstraccion formala : es dins son anament, son biais de pastar lei tèxtes : Mallarmé, Valéry, Eluard, Ponge, Char, Hugo, etc ... Sa tòca : mostrar que, se lo verai de la poësia, quora trauca la lenga socialisada, es produccion fòrça irracionala dau viscut individuau (que ne’n vòu exprimir justament l’indicible), aquesta poësia pòt estre explorada ambe de metòdes racionaus. Reconciliar dins una interpretacion unificanta intuïcion e analisas. Lei poetas causits per Mounin dison, cadun son biais, coma una experiença comuna de la creacion que Mounin nos fa rescontrar.
Ambe una santat joiósa, G.Mounin desgatja la recerca literària francesa dei efièchs-mòda, dei neologismes vuejes, deis eschizofrenias criticas. Recerca avugle dins son informacion ren que sincronica. Recerca tanben barrada, dins “une espèce de nationalisme culturel”, ai produccions non-francesas, quora se l’i gita pas “avec la furia des retardataires”. A la recerca veritabla, pausa G.Mounin la question granda : quntei son lei pertinenças de sei informacions ?
Un libre que son eime pòt qu’ajudar la nòva recerca literària sus la poësia occitana a oblidar lo repetum, lei interpretacions ideologicas, lei saluts de circomstància o d’interés. Un libre que pòt qu’ajudar cadun a legir.
Renat MERLE