Òda a la Sanha

Se me viri cap a la vila gamata
Vila ma bèla saussissa ‘mé de ris
L’a lo vent de pluèia que bofa lo bacelatge deis Chantiers

Lei bei promiers vos saludi Chantiers
Res mai res plus per escasènça
Qu’una nhòca de ferre e de rovilh en cuou de rada
Una tiera de batèus qu’amarinan despuei lo promier coiraçat
E d’òmes dedins a bodre O subrestants d’un pòple goi

A la cala de mon pantais lo pepé forgeiron se’n va a patas
Ame lo blu ben estirat

Chantiers un còp cregueriatz de morir
Que lei crestaires vouguèron desquilhar vòstrei guiraud-pescaire
Per nos transformar en gardian de marinàs
Cap a Tolon sigueriam trente milas
Òc sigueriam un fum de pòple

Mai eriatz luenh tant coma lei formigas
Quand creguèri vos rescontrar

L’a lo siblet dei Chantiers que fa lo gangui d’un grau de mobiletas
Lampa lampa caça-ti
Venètz de mai luenh que la vila
Dei bartàs de betum qu’esquichan lei cachòfles
E traversatz a l’escapada aquélei carrièras entrepachaires
Que son per morir

Aquela mòrt farà pas una bèla descobèrta

Aicí siam
Dau caire de l’espandiment
Amb un calçpè

Viran lei tèmps tancats en cima dau saber-viure
Dubèrts
Escoban l’ivern recanton replegat
A rebors de pèu

Ata segur me diguetz pas qu’era pas d’ivern
Quand la vila èra la vila
E la vinha la vinha e leis òrts asaigats a cinq oras
Au badalh dei platanas se languiguèt nòstra enfança

Es tot vist
Qu’eriam mòrts e va sabiam pas
Se cresiám de viure
Que la guèrra aviá tuat
Lo penequet dei fotografias promieras

Finimond que ne’n finís pas

E l’uelh clar agueriam sènsa plus de potinhas
De regardar mai luenh que lo païs
Rampau oblidat d’una pastissariá de poussa
E de tavans

Vila
T’avián vodada au blau de la marina
Ara te dison roge

Tresalits dau ventre de la guerra
De la gleisa de fuec
Cridaviam
Pairín rascos ton pichon vendrà gibós

Adonc
Amb l’enavans de l’espèra
Dubrigueriatz lo talh
E tu tanben Paire que te disián l’Estancaire
E t’estanquèt çò que tótei nos estanca
Encara l’ai pas ben comprés

Avètz dich
Aganti ganti e lei grúpis es finit
E lei nervis tanben

Ara siás polida vila
Se ti brutas tei bèlei bralhas te fas espoti
As lo cuou coma una banasta
Uèi res mai Va cercar Chin
Aquò’s plus amar que la Sanha*
Que foguèt cana Zafra* dei promotors
Puèi que te dison La Sanha ciutat protèsi
Que de lònga t’abitèri e lòngamai t’ingorarai

Renat Merle

* La Sanha : lo nom de la vila vèn de la sanha e dei canas que clafissián lei paluns * Cana Zafra : la recòlta de la cana (de sucre) a Cuba