Vos aprendrai pas rèn, mai de parlar alèuja. Aquest estiu, aneri per un debat dins una vilòta pròchi de ieu ; après begueriam un còp, ambé lei collègas. Plaça, fònt que raja, platanas, jogaires de bòchas, estatua de la Republica, bar, discutidas, jogaires de cartas... De nos ausir, d’unei que si bevián lo pastis, nos parleron, en “patoas” coma disián, que li fasiá plesir, de tot un pauc, dau païs, de la lenga... Fin finala, l’occitan es encara dins lei bocas, sensa vergonha, mi pensavi. Meme se pas luenh, en riba de mar, dins de lotissaments sensa fin tant e tant son venguts d’amont per viure au solelh : sabon meme pas que l’occitan existís, o se ne’n garçan.
E puei quauqu’un diguèt : Mai ara, m’as comprés, ambé lei Gris...
L’a d’emplastres ansin que ti fan de bèn, que ti remeton lei mès sus tèrra. L’i tornarem, sensa faire de morala, sus aqueu problema dei grèus, que lo racisme e lo fascisme s’enrasigan tanbèn dins un sentit d’identitat que, per èstre positiu, pòu pas èstre pres en carga que per lei fòrças democraticas. Devèm e lèu prepausar d’analisis e d’accions positivas sus la plaça e lo ròtle de la cultura d’òc dins la libanisacion de la societat miejornala.
Renat Merle