Dau temps que lo succès de sei Miraus escurs (A Tots) trespassa lo ròdol deis iniciats, Florian Vernet dona de polars en fuelheton setmanal dins Mesclum - La Marseillaise. E Freud dins aquò ? puèi My name is degun. Es una primièra, que règla dins la practica la demanda : en demai de la conivéncia (a causit son jornau), si pòt escriure en òc per lei legeires non occitanistas, e mai non occitanofònas, d’un jornau en francés ? Per li faire plaser ? Lei bolegar, lei faire s’estrassar, chifrar, li faire badar la seguida ?
Anticipèm la tèsi alemanda sus la tecnica vernetiana, e metèm que F.V utilisa : la mesa en scène cinematografica, lo monològ interior, lo familiar urban mitat-urban de Marselha e dau Var, lo fantastic a la cala de la "realitat", l’umor mortau e "quelque part" Spinoza. Bèn, me dirètz, ren de nòu sota la capa dau solèu : Mistral porgissià de literatura ais tèstas e de cascarelètas au pòple.
Seriá comprendre ren a “l’allegria" que trespassa aicí l’artificialitat de tota pròsa occitana (que tot lo monde parla francés) : la lenga de F.V es coma lo retorn a l’occitan d’un francés parlat, qu’es pas rebat de la realitat lingüistica veritabla, qu’es populara mai pas mirau populiste, que remanda a l’enfança mai qu’es pas languison d’un temps mòrt. Coma dire ? Sabi pas tròp : revirada ideala, impossibla, flor inversa, que marcha pet un còp. Lenga nòva, absenta-presenta, e viva. Que si pòt pas separar de la vida. Cu ten la lenga ten la clau, non pas d’una oficialisacion a la catalana, mai d’una desalienacion collectiva, que lo eròi solitari dau polar l’anticipa dins lo rescòntre ambe l’unenca de tot temps per eu destinada.
Renat MERLE