Amics qu’aimatz de legir de poesia en occitan, assajatz de trobar aqueu libre que vèn d’espelir : Claudio Salvagno, L’autra armada, Nino Aragno editore, Torino, marzo 2013.

Es bilenga, italian sus la pajina de senèstra, occitan sus la paja de drecha.

Lei legeires d’aqueste blòg an ja rescontrat la poesia de Claudio Salvagno, lo caminòt escultor, qu’escriu dins son parlar occitan aupenc de Bernés (Bernezzo), ai raras de la planura de Cuni (Cuneo).

Retrobaretz, encara mai amolat, son lirisme d’espilhat viu, entre la banalitat dau porridier pòst-moderna, (indiferent ai Partisans d’a passat temps, que lei fascistas sagatèron aicí), e lo passat. Un passat qu’es mòrt, senon dins lei piadas de l’enfança, dins la memòri dei vielhs que se’n van, dins lei roïnas de ce que siguèt une montanha viventa.

Un biais de dire larg, poissant, en osmosa totala ambé la montanha, sa fòrça tellurica pastada dau trabalh deis ancians. E pasmens una minucia dei gèsts quotidians, aquelei de nòstra paura vida de passatge.

Enca’n còp una granda poesia, que pica just e que te bolèga.

Li tornarai.