Articles

• Marrit pantais
  23 octobre 2025, par René MERLE

  Èra un jorn vuege (coma tant despuei la retirada), un jorn qu’auriá poscut s’arrengueirar dins lo cabedèu dei jorns vueges avenidors. Qu’èra revengut de tot aquel òme. Ara, plus la pena d’assajar d’emplir sei jorns, qu’aquò aviá plus ges de sens. Plus la pena de s’anar cercar de païsatges de l’autre monde (viatges de grops), de faire semblant de se cultivar, de se rompre lo morre per defendre lei causas bònas, o suspausadas talas, plus la pena de bramar contra l’injustícia. Plus meme la pena (…)

• En passant per la Comuna
  23 octobre 2025, par René MERLE

  Vaquí lo promier tèxte en òc qu’escriguèri, en 1974. Es pastat d’interrogacions sus mon engatjament, pastat d’oralitat retrobada, e tanben pastat de francismes. Es tanben datat, codat e belèu reservat encuèi a d’iniciats...
  En passant per la Comuna... « — Ça commence par la langue et ça finit avec des mitrailleuses... ». Espelisson lei romans sus de frasas coma aquò, petantas, que te fan rajar tot en seguida... Mai un roman, que roman... Vos dieu pas que ne’n fau pas. Mai aquí dedins li (…)

• A la pòrta dei Chantiers
  23 octobre 2025, par René MERLE

  A la pòrta dei “Chantiers”. Dissabte. Sus lo rebòrd de l’èstra, a jà grelhat lo blat de Nadau, marca que tòrna nàisser la vida au mai escur dei longuei nuechs. Mai ela, sente tanben la vida dins son ventre. E a paur. Belèu mens de sei parents que dei gents dau joine : aquelei, come te van prendre la cauva, enca’mai amb una filha d’Italians ! L’autre ièr, se diènt per tornar de linge net, se’n anèt parlar a la matrona, aquela qu’acochèt toei leis mossis de la carriera. Paura pichona, crèsi (…)